Blauwe vinkjes

Bidden. Volgens mij zijn daar minstens zoveel boeken, methodes en dogma’s voor als er vrouwen bij Netwerk zijn. Heel veel dus. We zouden heel ons leven wel bezig kunnen zijn met het vinden van de perfecte manier van bidden.

Soms merk ik dat mijn gebed een soort vergadering is met God. Ik heb mijn agendapunten, dwaal wat af, maar zeg pas amen als ik mijn punten bij God gebracht heb.

Kringgebeden zijn vaak precies hetzelfde. Vooraf wordt de agenda opgesteld, en ieder lid van de kring neemt een van de punten voor zijn rekening. Dat wordt vakkundig afgewerkt, met een ingeslepen christelijke routine.

Aan het eind is er dan de evangelische broeder, die nog bidt onder het agendapunt wvttk, wat verder ter tafel komt. Meestal net na het amen, wat voor een ongemakkelijk geglimlach zorgt, dat zegt: ‘Oh, we waren nog niet klaar’. Of: ‘Fijn hé, dat dit zo spontaan kan’.

Zouden we het agendabidden niet moeten afschaffen? Gewoon stoppen met praten als je merkt dat je standaardzinnen uitspreekt? Geen lijstjes paraat hebben, maar veel meer luisteren naar wat God in de stilte tegen je zegt?

God is altijd naast je, boven je en om je heen. Toch? Waarom is gebed dan vaak zo’n ingepland vergadermoment? Maak er een WhatsAppgebed van. Altijd online, elk moment van de dag korte gebeden.

Je zult altijd twee blauwe vinkjes zien.