God is really enough to be satisfied!

Al ruim 10 weken weg van Netwerk voor een prachtige buitenlandstage. Ondanks dat het een hele mooie ervaring is, mis ik Netwerk en de mensen daar wel. Waarom? Ik heb mensen in mijn omgeving nodig om mij te helpen op God te blijven focussen. En op Netwerk heb ik zulke mensen gevonden! En heb ik vriendschappen mogen vinden en gezelligheid. En heb ik een hoop mogen leren over mijn geloof in God en over Hemzelf. Ik ga thuis ook wel elke week naar de kerk, maar Netwerk is anders, omdat dat veelal jongeren zijn die in dezelfde levenssituatie zitten als ik: ze studeren en ontdekken meer over God en willen dit delen met elkaar en van elkaar leren.

Maar nu zit ik hier. En de eerste twee weken was ontzettend wennen en ik vroeg me af hoe ik de komende periode dicht bij God kon blijven leven. Preken luisteren vanuit Nederland of zelf in mijn Bijbel lezen was toch iets lastiger dan ik dacht, om mijzelf aan te houden. Maar de afgelopen weken is er een knopje omgezet in mijn denken. Ik ervaar God hier soms ontzettend dichtbij en ik maak hele ontroerende verhalen mee van senioren die ik hier over het hele eiland (Nevis) mag interviewen voor mijn onderzoek. En ik wil een paar van die momenten met jullie delen:

Ik mag onderzoek doen naar de thuiszorg die ouderen hier op het eiland krijgen, en geloof me, die thuiszorg is allerminst zo luxe als het in Nederland is geregeld. Soms ervaar ik het zelfs als schokkend, zo eenzaam of onder slechte omstandigheden de ouderen hier leven. En dan voel ik alweer dat ik erg subjectief begin te worden in de dingen die ik opschrijf als aantekeningen voor mijn research. ‘Die mevrouw heeft geen badkamer en wast zichzelf nooit, die mevrouw is blind en leeft alleen in een huisje met alleen een radio als regelmatig gezelschap, die mevrouw heeft Artritis en valt regelmatig, maar heeft niemand om haar dan overeind te helpen, dus wacht ze maar tot er iemand voorbij komt…’
En dan stel ik ze ook de vraag: ‘Heeft u dan nooit zorgen? Zou u dingen niet graag verbeterd willen zien?’ Nou, een badkamer of elektriciteit & water zouden ze graag willen hebben, of meer geld om eten te kunnen kopen, maar maken ze zich zorgen? Nee, niet echt. En dan denk ik bij mijzelf; ‘Hoe dan?!’
En dan is het simpele antwoord meestal iets in de trant van: ‘’God is with me, He knows everything, God is good, I have God as company! I’m satisfied with everything He can give me and with everything I receive.’’

 

“God is with me, He knows everything, God is good, I have God as company! I’m satisfied with everything He can give me and with everything I receive.”

En dan word ik toch wel stil.
Omdat ik dingen verzin die ze zouden kunnen gebruiken om hun levensomstandigheden beter te kunnen maken, denk ik dus eigenlijk dat ze geen goede kwaliteit van leven hebben. Omdat ik de Nederlandse standaarden in gedachten heb. Maar wat als ik kijk naar de standaard die de ouderen hier handhaven… Ze maken zich maar weinig écht zorgen. Ze zijn ‘satisfied’ met de dingen die ze hebben en krijgen. Ze vertrouwen op God en dat is genoeg voor hen. Elke keer als ik aan de mensen vraag wat hun grootste ‘joy in life’ is dan krijg ik weer hetzelfde soort antwoord: ‘’The peace of God! If you don’t have it, you don’t have life!’’ Hoe de mensen hier leven in afhankelijkheid van God en alles van Hem verwachten, heeft mij stil gemaakt en mij geleerd meer op Hem te vertrouwen en dichter bij Hem te leven. En dat is iets wat ik graag wil delen!

Als laatste nog deze prachtige quote, nadat ik de meneer de vraag had gesteld wat zijn ‘joy in life’ is: ‘’ That I’m already almost 84. That God kept me alive for this long already. I have seen a lot of people pass, and they were much younger than me. But I can still give Him praise!’’

 

Elselotte

Tongentaal

“Met onze tong zegenen we onze Heer en Vader, en we vervloeken er mensen mee die God heeft geschapen als zijn evenbeeld. Uit dezelfde mond klinkt zegen en vervloeking. Dat kan toch niet goed zijn, broeders en zusters?” – Jakobus 3: 9, 10

Eens in de zoveel tijd hoor ik een preek die me langer bezighoudt dan een minuut of 13. Bovenstaande tekst zette me de afgelopen weken goed aan het denken na een goede preek. Hoe kun je je tong beheersen? Als ik aan zelfbeheersing denk, denk ik al snel aan seksuele zonden, koopverslaving of te veel eten. Maar onze tong is minstens net zo dodelijk.

Hoe snel flapt er niet een negatief woord uit tegen een collega, je moeder of je konijn? Hebben we door welk effect onze woorden hebben op onze naasten? (Voor de iets minder gereformeerden onder ons: je ‘naasten’ is zo’n beetje iedereen)

Met onze tong zingen we 10.000 worshipsongs, en praten we in de pauze over dat lekkere ding van die andere afdeling. Met onze tong bidden we voor onze vrienden, en fluisteren we verwensingen naar de docent die een lastige bui heeft. Dat kan toch niet goed zijn, broeders en zusters?

Ik heb een uitdaging voor je. Betrap je er de komende dagen eens op hoe vaak je je tong verkeerd gebruikt. Durf eens je mond dicht te houden, terwijl er sarcasme uit je keel komt rollen. Verslik je eens in negatieve woorden. En adem daarna uit in vrede. Al klinkt die zin alsof dat je laatste adem zou zijn. Ga je deze strijd aan met jezelf? Ik doe met je mee.

Open kring stelt zich voor!

Dit keer de openkring stelt zich voor

Tja dan valt er een korte stilte. Zo als wel eens vaker gebeurt in de open kring. De open kring wordt namelijk elke week gevuld door VIP’s (very important persons). Ze worden vaak uitgenodigd door andere Netwerkers en kennen elkaar dus nog niet. Als kringleider bereid ik bijna elke week iets voor waar we met elkaar over na kunnen denken, er zullen dus geen ongemakkelijke stiltes vallen, deze zal ik proberen te voorkomen. De onderwerpen kunnen alle kanten op gaan want een goede tijd met elkaar en met God staat centraal.

Tijdens de kennismaking komen vaak al interessante verhalen op gang. Ik kan enkele voorbeelden noemen: iemand die van Leiden en omstreken naar Friesland fietst, of iemand die er voor gezorgd heeft dat er vogelhuisjes in de fietsenstalling van het station zijn komen hangen.

De achtergronden van onze VIP’s zijn ook verschillend, je kan studeren als verpleegkundige of werken in de jeugdzorg. Misschien geloof je in God misschien ben je nieuwsgierig naar het christendom, iedereen is welkom. Van tevoren weet je niet wie je gaat ontmoeten die avond en wat deze mensen je zullen brengen. Daarnaast sluiten ook wel wat Netwerkers aan als bijvoorbeeld hun kring niet compleet is. Zo leer je Netwerk goed kennen.

Ik zit bij de open kring omdat het handig is dat één iemand de leiding neemt, maar veel belangrijker, omdat het de leukste kring van Netwerk is. Als je af en toe komt kan je gastvrij aanschuiven, kan je nieuwe mensen leren kennen, kan je bespreken wat je met de ander deelt. Eigenlijk zijn er aan de open kring alleen maar voordelen, niets moet alles mag.

Ben je benieuwd geworden, schuif dan een keertje aan!

 

Nicolien

God is awesome

Op het stationsplein in Leiden zit ik met een vriendin, in het zonnetje te eten. Goede gesprekken en gezelligheid. Het eten is op, we staan op om weer weg te gaan. Op het moment dat ik opsta zak ik een beetje door mijn linker knie. Zoals sommigen van jullie weten ben ik tijdens wintersport onderuit gegaan en heb ik hierbij mijn kruisbanden beschadigd.

Zoals ik dus al zei, ik zakte een beetje door mijn knie, op dat moment komen er drie mannen op mij aflopen die vragen of ik last heb van mijn knie. “Ja, daar heb ik last van”. Na een kort gesprek waarin ze vroegen hoe het is ontstaan en of ik iets kon doen zodat ik de pijn voelde, zeiden ze: nu willen we iets doen, op dat moment reikt er één van de mannen naar mijn knie en pakt hem vast. “In Jezus naam, pijn verdwijn, herstel”. Ik beweeg mijn been, nog steeds pijn. Opnieuw, “In Jezus naam genees”. Ik beweeg mijn been opnieuw, nog steeds pijn. We doen het nog één keer, nog één keer bidden ze voor herstel en genezing van mijn kruisbanden. Nog steeds niks.

Oke, de pijn is er nog steeds (goed verhaal he;). Ik voelde niks branden, ik voelde niks genezen, maar één ding weet ik! God is awesome. Normaal zou ik na de drukke week met tentamens en andere dingen vanavond onderuit gezakt op de bank hebben gezeten om een film te kijken. In plaats daarvan schrijf ik nu dit en mocht ik vandaag drie enthousiaste mannen zien die Matteüs 10:7,8 in de praktijk brengen.

Ga op weg en verkondig: “het koninkrijk van de hemel is nabij.” Genees zieken, wek doden op, maak mensen die aan huidvraat lijden rein en drijf demonen uit. Om niet hebben jullie ontvangen, om niet moeten jullie geven!

Wat mag het je kosten?

Het is waarschijnlijk een van de meest gestelde vragen binnen de christelijke wereld: Wat mag het je kosten om Jezus te volgen? Maar ondanks het hoge cliché gehalte, is het ook een van de belangrijkste vragen die je als christen jezelf moet stellen. Of in ieder geval durven te stellen, want het niet nog niet zomaar wat. Wanneer denken wij er eens echt over na wat ons het geloof mag kosten?

.
Eten, kleding, je kamer, bij heel veel dingen draaien we graag die ene euro nog een keertje om voordat we het uitgeven. Maar ga eens eerlijk bij jezelf na: is dat met je geloof ook zo geweest? Heb je voor jezelf een kosten/baten analyse gemaakt om te zien of het wel voordelig voor je is? Ik zal eerlijk zijn, ik heb dat niet gedaan. Geboren en getogen in een christelijk gezin, zo ook altijd opgevoed en op een gegeven moment God aangenomen als mijn Vader, maar ik heb me nooit afgevraagd wat ik me daarmee op de hals haal. Begrijp me goed, het geloof in God en Jezus is het beste wat er me is overkomen en dat zou ik nooit meer willen opgeven. Maar met dit te zeggen raak ik wel gelijk de kern: wil ik dat nooit meer opgeven, of gaat het opgeven me soms wel heel gemakkelijk af?

.
Tijdens de open avond sprak Bjorn Visser over Lucas 9: 57-62. In dit stuk lezen we tot drie maal toe over iemand die Jezus wilt volgen, waarbij Jezus ze de dezelfde vraag stelt: wat mag het je kosten? In misschien wat cryptische omschrijvingen schetst hij het leven van Zijn volgelingen: een oncomfortabel leven, met je eigen prioriteiten onder die van Hem en zonder alles wat je graag hebt of doet. Jezus nodigt deze personen uit Hem te volgen, maar dan wel op hetzelfde moment. Teruggaan naar je oude leven, betekent ook bij het geloof: uit het oog, uit het hart.

.
Dat merk ik ook nu vaak zo duidelijk. Ik kan een prachtige preek gehoord hebben, of bij een conferentie geweest zijn waarbij ik me helemaal overgaf aan God, maar eenmaal thuis ben ik het vaak binnen een halve week al weer kwijt, als het al niet eerder is. Dus durf de stap te maken om je leven over een andere boeg te gooien. Als God je roept, kies dan voor Hem.

.
Bastiaan, dat zeg je wel zo makkelijk, maar dat vind ik het helemaal niet! Nee, ik ook niet. Ik ben perfectionistisch, had en heb nog steeds wel een beetje een negatief zelfbeeld, waardoor ik liever alles zelf doe dan anderen iets voor me te laten doen. Maar ik durf ook wel achterom te kijken en te zien wat God in mijn leven heeft gedaan op het moment dat ik voor Hem koos. Spreek me gerust aan voor voorbeelden hiervan. Mijn kosten rijtje bevat onder andere: gepest worden, mensen verliezen, buiten de groep vallen. Ondanks deze kosten, staat het totaal van de formule baten – kosten nog steeds in het zwart! Want wat ik van God ontvang (een vrouw, geen makkelijk, maar wel gelukkig leven en een Vader waar ik altijd terecht kan) is zoveel meer.

.
Nog een mooie uitdrukking: een gewaarschuwd christen telt voor twee. Ik geloof dat God een ieder van ons eens zal roepen om zijn of haar plaats in deze wereld in te nemen. Ben je daar op voorbereid? Of roept je oude leven je dan terug? Bjorn vertelde dat hij geroepen werd op een moment terwijl hij juist volgens hem deed wat God van hem vroeg. Ik herkende mezelf daarin. In een eerdere blog (zie No longer slaves) vertelde ik dat ik me op Focus geroepen voelde om me ergens ter wereld in te zetten voor Gods koninkrijk en stemde daarin toe. Ik zei God dat ik hem wil volgen, op een moment dat ik dicht bij God ben. Tot nog toe heb ik niks verder gemerkt van mijn roeping, maar door toen al de keuze gemaakt te hebben kan God daar op terugkomen wanneer ik voor de keuze sta om te gaan of niet. Daarom zeg ik ook tegen jullie, wees voorbereid. Wees verleidingen te snel af, door nu al je keuze te maken. En dan wil ik ook eindigen met een van de belangrijkste vragen die je jezelf als christen moet stellen: Wat mag het jou kosten om Jezus te volgen?

Girls only

Met gezonde tegenzin stap ik op mijn fietsje naar Netwerk, wauw dat was weer een drukke dag op m’n job als mbo-docent. Als ik er ben is dat al snel vergeten, een heerlijke pasta ruikt al lekker als ik binnenkom. Na gezellig gegeten te hebben en eens naast wat andere netwerkers te hebben gezeten dan de mensen waar ik normaal mee spreek, weet ik weer waar ik voor gekomen ben. Gezellig ontspannen met mensen praten over de dingen die je bezig houden.
We kijken samen het filmpje “who you are, a message to all women”. Voor sommigen bekend, voor anderen nieuw. Het is een filmpje waarin je als vrouw wordt aangesproken op hoe grappig, leuk en mooi je bent, en nog veel meer. Iets waar je als vrouw toch gemiddeld eens per dag aan denkt. Ik word zelf wel aangesproken door de tekst: “you are never to much, you are always enough”. Ik kan best wel aanwezig zijn en daarbij twijfelen of dat goed is, ik wil anderen niet in de weg zitten, of ik vraag me af of ik genoeg doe wat ik leuk vind en niet teveel geleefd wordt door alles wat er op me af komt. Het was fijn om hierna van gedachten te wisselen met andere meiden.

“You are never to much, you are always enough”

Daarna was het natuurlijk tijd voor een hoop chocolade, thee, wijn, gegein en gegrinnik. De mannen worden ook even op de hoogte gesteld en we komen aan bij het serieuze deel van de avond, samen bidden voor elkaar. Als je geloofd in er voor elkaar zijn, is er niets krachtiger dan bidden voor de dingen waar je mee rond loopt, waar je je zorgen over maakt. Heerlijk ontspannen om dat bij God neer te leggen en elkaar te bemoedigen. Het maakt niet uit wie je bent, want je bent goed en mooi zoals je bent.

Ik kijk nu al uit naar de volgende vrouwenavond!

 

Nicolien

Blauwe vinkjes

Bidden. Volgens mij zijn daar minstens zoveel boeken, methodes en dogma’s voor als er vrouwen bij Netwerk zijn. Heel veel dus. We zouden heel ons leven wel bezig kunnen zijn met het vinden van de perfecte manier van bidden.

Soms merk ik dat mijn gebed een soort vergadering is met God. Ik heb mijn agendapunten, dwaal wat af, maar zeg pas amen als ik mijn punten bij God gebracht heb.

Kringgebeden zijn vaak precies hetzelfde. Vooraf wordt de agenda opgesteld, en ieder lid van de kring neemt een van de punten voor zijn rekening. Dat wordt vakkundig afgewerkt, met een ingeslepen christelijke routine.

Aan het eind is er dan de evangelische broeder, die nog bidt onder het agendapunt wvttk, wat verder ter tafel komt. Meestal net na het amen, wat voor een ongemakkelijk geglimlach zorgt, dat zegt: ‘Oh, we waren nog niet klaar’. Of: ‘Fijn hé, dat dit zo spontaan kan’.

Zouden we het agendabidden niet moeten afschaffen? Gewoon stoppen met praten als je merkt dat je standaardzinnen uitspreekt? Geen lijstjes paraat hebben, maar veel meer luisteren naar wat God in de stilte tegen je zegt?

God is altijd naast je, boven je en om je heen. Toch? Waarom is gebed dan vaak zo’n ingepland vergadermoment? Maak er een WhatsAppgebed van. Altijd online, elk moment van de dag korte gebeden.

Je zult altijd twee blauwe vinkjes zien.

Triade stelt zich voor

Wij zijn Dide, Martine en Karin. Samen vormen wij onze supergezellige kring en hebben we een vast plekje bij de nooddeur veroverd. Dit klinkt nu net alsof we heel graag wegwillen, maar we kunnen jullie ervan verzekeren dat we het gewoon puur een knus hoekje vinden (ookal tocht het er en zou een kringverhuizing niet per se een heel slecht idee zijn). Maar in de privacy die dit hoekje ons biedt, durven we elkaar kritische vragen te stellen, kunnen we goed naar elkaar luisteren, staan we met een knuffel klaar mocht dat nodig blijken en durven we zelfs een beetje te lachen zonder dat de hele zaal direct meegeniet. Klinkt best prima toch?
Stukjes over onszelf schrijven is verder niet echt een van onze sterkste kanten, dus houden we het er hier graag bij en beloven we jullie dat wij best wel leuke mensen zijn. :p

Groetjes,

Dide, Martine en Karin

Een parel in Gods hand

‘Een parel in Gods hand’. Gehoord, maar nooit echt geloofd voor mijzelf. Maar toch, het begon een beetje te kriebelen. Daarom heb ik hiervan een schilderij gemaakt, die nu in mijn woonkamer staat. Een paar weken nadat ik het had gemaakt, kreeg ik van een vriendin een armband met een pareltje en een kaart erbij met o.a. de tekst “Afgelopen jaar bij Netwerk heb je tijdens het luisterend bidden een ontzettend mooi beeld gekregen dat God aan mij gaf voor jou: handen die zich openden en een parel die in die handen tevoorschijn kwam. God vertelde jou hoe waardevol je voor hem bent.” Ik weet dat dit niet alleen voor mij geldt, maar voor iedereen die in God gelooft. Hij heeft ons gemaakt en houdt altijd van ons, wat we ook doen en waar we ook gaan.

Parel in Gods hand

In het land Us woonde een man die Job heette

Samenvatting: Job is een man die precies leeft zoals God het wil. Toch overkomt hem alle mogelijke ellende; hij verliest onder meer zijn 7.000 schapen en geiten, zijn 3.000 kamelen en zijn 10 kinderen, en hij krijgt zweren over heel zijn lichaam. Drie vrienden zoeken hem op en ze hebben 6 (zes!) hoofdstukken nodig om te discussiëren over het lot van Job. Job is overtuigd van zijn onschuld, wil liever dood, en zijn vrienden reageren, met veel woorden. Daarna zwijgen ze. Zij weten ook niet meer wat ze tegen Job moeten zeggen.

Dan wordt Elihu woedend. Hij is de jongste, en heeft tot nu toe nog niets gezegd. De komende 6 (zes!) hoofdstukken gebruikt Elihu om tekeer te gaan tegen Job. Hij heeft rake teksten: “Maar je hebt ongelijk, ik zeg je: God is de meerdere van de mens. Waarom beschuldig je Hem, zeg je: ‘Hij antwoordt niet als iemand tot Hem spreekt’? God antwoordt wel, op meer dan één manier, alleen merkt de mens het niet op.” (33:12-14)

We naderen de climax van het boek Job. Ik krijg er nog steeds kippenvel van. ‘En de HEER antwoordde Job vanuit een storm’ (38:1). Ik kan me geen enkele voorstelling maken van hoe dat geweest moet zijn. Windkracht 11, en de God van hemel en aarde die daarin spreekt. “Sta op Job, wapen je; Ik zal je ondervragen, zeg mij wat je weet.” (38:3)

Ben jij het wel eens oneens met Gods plan? Heb jij het gevoel dat je God wel snapt? Of Hem niet nodig hebt? Kritisch, eigenwijs, overtuigd van eigen onschuld? Dan stelt God jou – en mij – dezelfde vragen die Hij Job stelt:

“Waar was jij toen Ik de aarde grondvestte?
En wie sloot de zee af met een deur, toen ze uit de schoot van de aarde brak?
Heb jij ooit de morgen ontboden, de dageraad zijn plaats gewezen?
Ken jij de voorraadkamers van de sneeuw, heb je de voorraadkamers van de hagel gezien?
Kun jij de Plejaden aan banden leggen, of de ketenen van Orion losmaken?
Kun jij de dierenriem op tijd laten schijnen en de Grote Beer met haar jongen de weg wijzen?”

Dit onvoorstelbaar heilige woordengeweld gaat 129 verzen lang door. Dan eist God: “Een mens die met de Ontzagwekkende twist – kan hij hem iets leren? Laat hij die God terechtwijst op dit alles antwoorden!”

‘Nu antwoordde Job de HEER: “Ik weet dat niets buiten Uw macht ligt en geen enkel plan voor U onuitvoerbaar is. (…) Daarom herroep ik mijn woorden en buig ik mij, zoals ik hier zit in het stof en het vuil”.’

Alsjeblieft, lees Job. Raak onder de indruk van God. De fantastisch grote God die jou gemaakt heeft.

 

‘En toen stierf Job, oud en verzadigd van het leven.’ (42:17)