Girls only

Met gezonde tegenzin stap ik op mijn fietsje naar Netwerk, wauw dat was weer een drukke dag op m’n job als mbo-docent. Als ik er ben is dat al snel vergeten, een heerlijke pasta ruikt al lekker als ik binnenkom. Na gezellig gegeten te hebben en eens naast wat andere netwerkers te hebben gezeten dan de mensen waar ik normaal mee spreek, weet ik weer waar ik voor gekomen ben. Gezellig ontspannen met mensen praten over de dingen die je bezig houden.
We kijken samen het filmpje “who you are, a message to all women”. Voor sommigen bekend, voor anderen nieuw. Het is een filmpje waarin je als vrouw wordt aangesproken op hoe grappig, leuk en mooi je bent, en nog veel meer. Iets waar je als vrouw toch gemiddeld eens per dag aan denkt. Ik word zelf wel aangesproken door de tekst: “you are never to much, you are always enough”. Ik kan best wel aanwezig zijn en daarbij twijfelen of dat goed is, ik wil anderen niet in de weg zitten, of ik vraag me af of ik genoeg doe wat ik leuk vind en niet teveel geleefd wordt door alles wat er op me af komt. Het was fijn om hierna van gedachten te wisselen met andere meiden.

“You are never to much, you are always enough”

Daarna was het natuurlijk tijd voor een hoop chocolade, thee, wijn, gegein en gegrinnik. De mannen worden ook even op de hoogte gesteld en we komen aan bij het serieuze deel van de avond, samen bidden voor elkaar. Als je geloofd in er voor elkaar zijn, is er niets krachtiger dan bidden voor de dingen waar je mee rond loopt, waar je je zorgen over maakt. Heerlijk ontspannen om dat bij God neer te leggen en elkaar te bemoedigen. Het maakt niet uit wie je bent, want je bent goed en mooi zoals je bent.

Ik kijk nu al uit naar de volgende vrouwenavond!

 

Nicolien

Blauwe vinkjes

Bidden. Volgens mij zijn daar minstens zoveel boeken, methodes en dogma’s voor als er vrouwen bij Netwerk zijn. Heel veel dus. We zouden heel ons leven wel bezig kunnen zijn met het vinden van de perfecte manier van bidden.

Soms merk ik dat mijn gebed een soort vergadering is met God. Ik heb mijn agendapunten, dwaal wat af, maar zeg pas amen als ik mijn punten bij God gebracht heb.

Kringgebeden zijn vaak precies hetzelfde. Vooraf wordt de agenda opgesteld, en ieder lid van de kring neemt een van de punten voor zijn rekening. Dat wordt vakkundig afgewerkt, met een ingeslepen christelijke routine.

Aan het eind is er dan de evangelische broeder, die nog bidt onder het agendapunt wvttk, wat verder ter tafel komt. Meestal net na het amen, wat voor een ongemakkelijk geglimlach zorgt, dat zegt: ‘Oh, we waren nog niet klaar’. Of: ‘Fijn hé, dat dit zo spontaan kan’.

Zouden we het agendabidden niet moeten afschaffen? Gewoon stoppen met praten als je merkt dat je standaardzinnen uitspreekt? Geen lijstjes paraat hebben, maar veel meer luisteren naar wat God in de stilte tegen je zegt?

God is altijd naast je, boven je en om je heen. Toch? Waarom is gebed dan vaak zo’n ingepland vergadermoment? Maak er een WhatsAppgebed van. Altijd online, elk moment van de dag korte gebeden.

Je zult altijd twee blauwe vinkjes zien.

Triade stelt zich voor

Wij zijn Dide, Martine en Karin. Samen vormen wij onze supergezellige kring en hebben we een vast plekje bij de nooddeur veroverd. Dit klinkt nu net alsof we heel graag wegwillen, maar we kunnen jullie ervan verzekeren dat we het gewoon puur een knus hoekje vinden (ookal tocht het er en zou een kringverhuizing niet per se een heel slecht idee zijn). Maar in de privacy die dit hoekje ons biedt, durven we elkaar kritische vragen te stellen, kunnen we goed naar elkaar luisteren, staan we met een knuffel klaar mocht dat nodig blijken en durven we zelfs een beetje te lachen zonder dat de hele zaal direct meegeniet. Klinkt best prima toch?
Stukjes over onszelf schrijven is verder niet echt een van onze sterkste kanten, dus houden we het er hier graag bij en beloven we jullie dat wij best wel leuke mensen zijn. :p

Groetjes,

Dide, Martine en Karin

Een parel in Gods hand

‘Een parel in Gods hand’. Gehoord, maar nooit echt geloofd voor mijzelf. Maar toch, het begon een beetje te kriebelen. Daarom heb ik hiervan een schilderij gemaakt, die nu in mijn woonkamer staat. Een paar weken nadat ik het had gemaakt, kreeg ik van een vriendin een armband met een pareltje en een kaart erbij met o.a. de tekst “Afgelopen jaar bij Netwerk heb je tijdens het luisterend bidden een ontzettend mooi beeld gekregen dat God aan mij gaf voor jou: handen die zich openden en een parel die in die handen tevoorschijn kwam. God vertelde jou hoe waardevol je voor hem bent.” Ik weet dat dit niet alleen voor mij geldt, maar voor iedereen die in God gelooft. Hij heeft ons gemaakt en houdt altijd van ons, wat we ook doen en waar we ook gaan.

Parel in Gods hand

In het land Us woonde een man die Job heette

Samenvatting: Job is een man die precies leeft zoals God het wil. Toch overkomt hem alle mogelijke ellende; hij verliest onder meer zijn 7.000 schapen en geiten, zijn 3.000 kamelen en zijn 10 kinderen, en hij krijgt zweren over heel zijn lichaam. Drie vrienden zoeken hem op en ze hebben 6 (zes!) hoofdstukken nodig om te discussiëren over het lot van Job. Job is overtuigd van zijn onschuld, wil liever dood, en zijn vrienden reageren, met veel woorden. Daarna zwijgen ze. Zij weten ook niet meer wat ze tegen Job moeten zeggen.

Dan wordt Elihu woedend. Hij is de jongste, en heeft tot nu toe nog niets gezegd. De komende 6 (zes!) hoofdstukken gebruikt Elihu om tekeer te gaan tegen Job. Hij heeft rake teksten: “Maar je hebt ongelijk, ik zeg je: God is de meerdere van de mens. Waarom beschuldig je Hem, zeg je: ‘Hij antwoordt niet als iemand tot Hem spreekt’? God antwoordt wel, op meer dan één manier, alleen merkt de mens het niet op.” (33:12-14)

We naderen de climax van het boek Job. Ik krijg er nog steeds kippenvel van. ‘En de HEER antwoordde Job vanuit een storm’ (38:1). Ik kan me geen enkele voorstelling maken van hoe dat geweest moet zijn. Windkracht 11, en de God van hemel en aarde die daarin spreekt. “Sta op Job, wapen je; Ik zal je ondervragen, zeg mij wat je weet.” (38:3)

Ben jij het wel eens oneens met Gods plan? Heb jij het gevoel dat je God wel snapt? Of Hem niet nodig hebt? Kritisch, eigenwijs, overtuigd van eigen onschuld? Dan stelt God jou – en mij – dezelfde vragen die Hij Job stelt:

“Waar was jij toen Ik de aarde grondvestte?
En wie sloot de zee af met een deur, toen ze uit de schoot van de aarde brak?
Heb jij ooit de morgen ontboden, de dageraad zijn plaats gewezen?
Ken jij de voorraadkamers van de sneeuw, heb je de voorraadkamers van de hagel gezien?
Kun jij de Plejaden aan banden leggen, of de ketenen van Orion losmaken?
Kun jij de dierenriem op tijd laten schijnen en de Grote Beer met haar jongen de weg wijzen?”

Dit onvoorstelbaar heilige woordengeweld gaat 129 verzen lang door. Dan eist God: “Een mens die met de Ontzagwekkende twist – kan hij hem iets leren? Laat hij die God terechtwijst op dit alles antwoorden!”

‘Nu antwoordde Job de HEER: “Ik weet dat niets buiten Uw macht ligt en geen enkel plan voor U onuitvoerbaar is. (…) Daarom herroep ik mijn woorden en buig ik mij, zoals ik hier zit in het stof en het vuil”.’

Alsjeblieft, lees Job. Raak onder de indruk van God. De fantastisch grote God die jou gemaakt heeft.

 

‘En toen stierf Job, oud en verzadigd van het leven.’ (42:17)

Mijn rust

Heb je dat wel eens, dat je twijfelt aan je geloof. Ik had het laatst. Waarom laat God zoveel gebeuren? Waarom is alles zo zwaar? Waarom lukt niets gewoon in één keer? Met dit soort gedachten was ik flink aan het stoeien. Zo ook toen we naar Focus gingen. Ik had een zware week achter de rug en een slechte dag op mijn werk gehad. Niets zat weer mee.

Vrijdagavond merkte ik dat ik niet rustig kon worden. Er bleef een soort strijd binnenin mij doorgaan, waardoor ik me onrustig, moe en niet fijn voelde. Zaterdagochtend had ik dit gevoel nog steeds. Wat was er in mij gaande? Was dit de duivel die mij nog meer wilde laten wankelen? Was dit iets wat ik gewoon had verzonnen? Waar was God nou eigenlijk?

Zaterdagavond brak ik. Ik kon niet meer stoppen met huilen. Ik voelde me zo eenzaam tussen alle mensen om mij heen. Ik ben naar voren gegaan, naar een ministryteam, en heb voor me laten bidden. Maar dat was niet echt een hit. Ik voelde me niet gehoord, niet door het team, maar ook niet door God.

Zondag vielen alle puzzelstukjes op hun plek. De dienst ging over wat je voor Jezus over hebt om hem te volgen. Kun jij een bordje boven je hoofd houden met ‘Jezus’ erop? En wie is Jezus voor jou. Het antwoord schoot gelijk in mijn hoofd: Jezus is mijn rust. Altijd als ik het moeilijk heb en ik ben met het geloof bezig, komt er uiteindelijk een soort innerlijke rust in mij. Ja, Jezus is mijn rust. Dat schreef ik ook op het bordje en hield het boven mijn hoofd. Geraakt door alles, maar vooral ook de rust die ik in mij voelde, wist ik het weer. God is er altijd. Hij ziet mij, voelt mij en weet wat er in mij omgaat. Hij laat je nooit in de steek.

“God is er altijd. Hij ziet mij, voelt mij en weet wat er in mij omgaat. Hij laat je nooit in de steek”.

Na de dienst ben ik samen met iemand naar voren gegaan en heb ik belijd dat ik kies voor Jezus. Aan het begin van het gebed lagen er drie handen op mij (twee van het ministryteam en één van een vriendin). Tijdens het gebed voelde ik steeds meer handen op mij. Aan het eind leken het wel honderd handen. Dat was God die mij vertelde dat ik er niet alleen voor stond, maar dat al deze handen mij zouden helpen, vasthouden, troosten en bijstaan. God had mijn puzzel gemaakt, Hij heeft mij weer heel gemaakt en Hij gaf mij rust.

Esther

Triade stelt zich voor

Wij zijn Mayke, Esther en Laure. Wij zijn de leukste triade van Netwerk. Waarom?

15 minuten later…

Zoals jullie zien hebben we het vaak veel te gezellig om toe te komen aan de dingen die op de planning staan. Dan dwalen we bijvoorbeeld af naar de trouwjurk van Mayke, naar de stagedag van Laure of naar de saaie Griekse lessen van Esther.

10 minuten later…

Maar denk nu niet dat wij geen serieuze gesprekken voeren. We vinden het leuk om met elkaar na te denken over bepaalde geloofsvragen. Ook al hebben ze niets met het thema van de avond te maken.

15 minuten later…

Kortom een super leuke en goede combinatie! Wil je meer weten over onze kring of hierover doorpraten, je vindt ons tijdens de Netwerkavond achterin het hoekje van de zaal;)

Liefs,

Mayke, Esther en Laure

Vastentijd: be challenged!

Op 10 februari, op Aswoensdag, start de Lijdenstijd, ook wel 40 dagentijd genoemd. Deze tijd wordt door veel christenen gebruikt om zich 40 dagen op God te richten en/of te vasten. Als we kijken naar Jezus dan is het eerste na zijn doop dat Hij 40 dagen de woestijn in geleid wordt door de Heilige geest en bidt en vast. Als we kijken naar Mattheüs 14:22-23 dan lezen we dat na de wonderbare spijziging Jezus ook tijd apart zet om te bidden:

‘Meteen daarna gelastte hij de leerlingen in de boot te stappen en alvast vooruit te gaan naar de overkant, hij zou ook komen nadat hij de mensen had weggestuurd. Toen hij hen weggestuurd had, ging hij de berg op om er in afzondering te bidden. De nacht viel, en hij was daar helemaal alleen.’

Dit maakt dus verschil! De komende 40 dagen is er voor jou ook de mogelijkheid om tijd apart te zetten. Daartoe zal er vanaf 10 februari een challenge georganiseerd worden in de sociëteit van NSL, Oude Singel 56, van 08:00 tot 9:30 op maandag tot en met vrijdag. In het weekend wordt er in de facebookgroep 40 days challenge ook materiaal aangereikt. Verder zal de week ook te volgen zijn in deze groep. Weest welkom en be challenged!

Jakar (staf Navigators Leiden)

Triade stelt zich voor

Hello,

Wij zijn Louise, Marije en Lynn.
Marije is soms maar moeilijk te handelen. Wanneer zij eenmaal aan het lachen is, kan ze niet meer stoppen en moeten wij het met haar gegrinnik doen de hele avond.
Louise is eigenlijk altijd in het ziekenhuis, ze slaapt er nog net niet. Het is dus een enorme eer dat ze op woensdag avond altijd aanwezig is om kring met ons te hebben, al dan niet gapend.
Lynn is de grootste grappenmaker van ons drie en haar grappen zijn ook best leuk, tenminste dat vindt ze zelf. Ze lacht namelijk het hardst om haar eigen grappen.

Wij zijn een typische meiden kring; we kunnen eindeloos kletsen waardoor twee uur kring veel te kort is, houden etentjes MET WIJN en chocoladekoekjes zijn voor ons niet veilig.
Gelukkig hebben we ook goede quality time met elkaar. Zo houden we elkaar goed op de hoogte van ons geloofsleven, lezen we samen bijbelboeken en bidden we voor elkaar.

Het is heel tof om samen kring te zijn en intensief met elkaar op te mogen trekken.
Daar genieten we elke week van!

Liefs,

LML

No longer slave

Van 22 t/m 24 januari vond het Focusweekend plaats, een conferentie die georganiseerd wordt door Navigators Studentenverenigingen Nederland (NSV). Netwerk was erbij en Bastiaan deelt zijn verhaal!

Tijdens het Focus weekend heb ik veel van God mogen zien. Ik heb mogen meemaken hoe geweldig onze God is en hoe Hij contact wil maken met ons. Aan het begin van het weekend had ik niet echt verwachtingen, ik dacht ik zie het wel wat er allemaal gaat gebeuren, ik laat het maar over me heenkomen. Toen de eerste dienst me wat enigszins tegenviel, vooral door het praatje, zei ik tegen God dat ik me echt open wilde stellen voor Hem, wat Hij me wilde laten zien het weekend. De dienst daarop voelde ik me ook niet geraakt en sprak dat nogmaals naar God uit. Ik wilde wel voor mezelf laten bidden bij de ministry, maar had niet echt een idee waarvoor dan. Ik heb al wel vaker het gevoel gehad dat God me wil roepen om uitgezonden te worden en dacht bij mezelf dat ik wel naar voren zou gaan als dat genoemd wordt. En ja, tijdens de dienst zaterdagavond werd ook inderdaad gevraagd of mensen die zich geroepen voelden naar voren wilde komen. Dat ben ik geweest en heb ook laten bidden voor mezelf of God duidelijk wil maken wat ik doen zal.

Alleen bleef er angst en onzekerheid om uit mijn comfortzone te stappen en actief te getuigen van God. Precies datgene waar het de zondagochtend over ging. Ik heb toen weer voor me laten bidden en op het moment dat ik mijn angst en onzekerheid bij het ministry team had uitgelegd, begon de band met het spelen van het lied No Longer Slaves, met de prachtige zinnen ‘I’m no longer a slave of fear, I am a child of God’. Ja, probeer het dan maar droog te houden!

Ik schrijf dit nu een dag na het weekend en het gaat elke keer door mijn hoofd heen. Hoe God mij wilt roepen en alle angst wil wegnemen, omdat ik Zijn kind ben! En dat wil ik jullie ook meegeven, dat je niet langer slaaf bent van angst, maar dat je een kind van God bent en onder zijn bescherming leeft! En ook al komt er niet gelijk antwoord, Hij luistert naar je!