God is really enough to be satisfied!

Al ruim 10 weken weg van Netwerk voor een prachtige buitenlandstage. Ondanks dat het een hele mooie ervaring is, mis ik Netwerk en de mensen daar wel. Waarom? Ik heb mensen in mijn omgeving nodig om mij te helpen op God te blijven focussen. En op Netwerk heb ik zulke mensen gevonden! En heb ik vriendschappen mogen vinden en gezelligheid. En heb ik een hoop mogen leren over mijn geloof in God en over Hemzelf. Ik ga thuis ook wel elke week naar de kerk, maar Netwerk is anders, omdat dat veelal jongeren zijn die in dezelfde levenssituatie zitten als ik: ze studeren en ontdekken meer over God en willen dit delen met elkaar en van elkaar leren.

Maar nu zit ik hier. En de eerste twee weken was ontzettend wennen en ik vroeg me af hoe ik de komende periode dicht bij God kon blijven leven. Preken luisteren vanuit Nederland of zelf in mijn Bijbel lezen was toch iets lastiger dan ik dacht, om mijzelf aan te houden. Maar de afgelopen weken is er een knopje omgezet in mijn denken. Ik ervaar God hier soms ontzettend dichtbij en ik maak hele ontroerende verhalen mee van senioren die ik hier over het hele eiland (Nevis) mag interviewen voor mijn onderzoek. En ik wil een paar van die momenten met jullie delen:

Ik mag onderzoek doen naar de thuiszorg die ouderen hier op het eiland krijgen, en geloof me, die thuiszorg is allerminst zo luxe als het in Nederland is geregeld. Soms ervaar ik het zelfs als schokkend, zo eenzaam of onder slechte omstandigheden de ouderen hier leven. En dan voel ik alweer dat ik erg subjectief begin te worden in de dingen die ik opschrijf als aantekeningen voor mijn research. ‘Die mevrouw heeft geen badkamer en wast zichzelf nooit, die mevrouw is blind en leeft alleen in een huisje met alleen een radio als regelmatig gezelschap, die mevrouw heeft Artritis en valt regelmatig, maar heeft niemand om haar dan overeind te helpen, dus wacht ze maar tot er iemand voorbij komt…’
En dan stel ik ze ook de vraag: ‘Heeft u dan nooit zorgen? Zou u dingen niet graag verbeterd willen zien?’ Nou, een badkamer of elektriciteit & water zouden ze graag willen hebben, of meer geld om eten te kunnen kopen, maar maken ze zich zorgen? Nee, niet echt. En dan denk ik bij mijzelf; ‘Hoe dan?!’
En dan is het simpele antwoord meestal iets in de trant van: ‘’God is with me, He knows everything, God is good, I have God as company! I’m satisfied with everything He can give me and with everything I receive.’’

 

“God is with me, He knows everything, God is good, I have God as company! I’m satisfied with everything He can give me and with everything I receive.”

En dan word ik toch wel stil.
Omdat ik dingen verzin die ze zouden kunnen gebruiken om hun levensomstandigheden beter te kunnen maken, denk ik dus eigenlijk dat ze geen goede kwaliteit van leven hebben. Omdat ik de Nederlandse standaarden in gedachten heb. Maar wat als ik kijk naar de standaard die de ouderen hier handhaven… Ze maken zich maar weinig écht zorgen. Ze zijn ‘satisfied’ met de dingen die ze hebben en krijgen. Ze vertrouwen op God en dat is genoeg voor hen. Elke keer als ik aan de mensen vraag wat hun grootste ‘joy in life’ is dan krijg ik weer hetzelfde soort antwoord: ‘’The peace of God! If you don’t have it, you don’t have life!’’ Hoe de mensen hier leven in afhankelijkheid van God en alles van Hem verwachten, heeft mij stil gemaakt en mij geleerd meer op Hem te vertrouwen en dichter bij Hem te leven. En dat is iets wat ik graag wil delen!

Als laatste nog deze prachtige quote, nadat ik de meneer de vraag had gesteld wat zijn ‘joy in life’ is: ‘’ That I’m already almost 84. That God kept me alive for this long already. I have seen a lot of people pass, and they were much younger than me. But I can still give Him praise!’’

 

Elselotte

2 antwoorden

Reacties zijn gesloten.