Mijn rust

Heb je dat wel eens, dat je twijfelt aan je geloof. Ik had het laatst. Waarom laat God zoveel gebeuren? Waarom is alles zo zwaar? Waarom lukt niets gewoon in één keer? Met dit soort gedachten was ik flink aan het stoeien. Zo ook toen we naar Focus gingen. Ik had een zware week achter de rug en een slechte dag op mijn werk gehad. Niets zat weer mee.

Vrijdagavond merkte ik dat ik niet rustig kon worden. Er bleef een soort strijd binnenin mij doorgaan, waardoor ik me onrustig, moe en niet fijn voelde. Zaterdagochtend had ik dit gevoel nog steeds. Wat was er in mij gaande? Was dit de duivel die mij nog meer wilde laten wankelen? Was dit iets wat ik gewoon had verzonnen? Waar was God nou eigenlijk?

Zaterdagavond brak ik. Ik kon niet meer stoppen met huilen. Ik voelde me zo eenzaam tussen alle mensen om mij heen. Ik ben naar voren gegaan, naar een ministryteam, en heb voor me laten bidden. Maar dat was niet echt een hit. Ik voelde me niet gehoord, niet door het team, maar ook niet door God.

Zondag vielen alle puzzelstukjes op hun plek. De dienst ging over wat je voor Jezus over hebt om hem te volgen. Kun jij een bordje boven je hoofd houden met ‘Jezus’ erop? En wie is Jezus voor jou. Het antwoord schoot gelijk in mijn hoofd: Jezus is mijn rust. Altijd als ik het moeilijk heb en ik ben met het geloof bezig, komt er uiteindelijk een soort innerlijke rust in mij. Ja, Jezus is mijn rust. Dat schreef ik ook op het bordje en hield het boven mijn hoofd. Geraakt door alles, maar vooral ook de rust die ik in mij voelde, wist ik het weer. God is er altijd. Hij ziet mij, voelt mij en weet wat er in mij omgaat. Hij laat je nooit in de steek.

“God is er altijd. Hij ziet mij, voelt mij en weet wat er in mij omgaat. Hij laat je nooit in de steek”.

Na de dienst ben ik samen met iemand naar voren gegaan en heb ik belijd dat ik kies voor Jezus. Aan het begin van het gebed lagen er drie handen op mij (twee van het ministryteam en één van een vriendin). Tijdens het gebed voelde ik steeds meer handen op mij. Aan het eind leken het wel honderd handen. Dat was God die mij vertelde dat ik er niet alleen voor stond, maar dat al deze handen mij zouden helpen, vasthouden, troosten en bijstaan. God had mijn puzzel gemaakt, Hij heeft mij weer heel gemaakt en Hij gaf mij rust.

Esther

2 antwoorden

Reacties zijn gesloten.