Esther in Nieuw-Zeeland

Netwerk in het buitenland

Op dit moment zijn wij als Netwerk Leiden vertegenwoordigd in Nigeria (Marije), Maleisië (Karin K.), en Nieuw Zeeland (Esther D. en Mark). Esther heeft ons een kijkje gegeven in hoe God ook overzees met onze Netwerkers meegaat. Hieronder haar verhaal :)

“Ga je nog wat doen vanavond? Want het is zaterdag vandaag”, werd mij gevraagd door de eigenaar van een hostel. Toen besefte ik me dat ik de volgende ochtend naar de kerk kon gaan. Het was een groter plaatsje, dus er was vast een kerk. Die avond ben ik gaan rondrijden op zoek naar een kerk. Drie kerken heb ik gevonden, maar alle drie spraken me totaal niet aan. Dilemma, want ik wilde en kon naar de kerk, maar het voelde gewoon niet fijn. Dit heb ik bij God neergelegd en gevraagd of Hij teleurgesteld was in me als ik niet zou gaan. In plaats van me schuldig voelen, werd ik juist rustig. Dus besloten om niet naar de kerk te gaan de volgende ochtend.

De volgende dag, zondag dus, liep ik door het stadje. Op een gegeven moment zag ik een bord staan met (vrij vertaald) ‘Baptistengemeente, vanmiddag om 17.30 uur dienst’. Eind van de middag ben ik naar deze dienst geweest waar ik heel erg welkom was. Mensen waren geïnteresseerd, veel praatjes gemaakt en een inspirerende dienst gehad over de liefde van God. Na de dienst was er een diner en iedereen stond erop dat ik bleef eten. Op die manier een goede maaltijd gehad (die van backpackers is niet altijd even afwisselend en gezond) met ‘vrienden’ om me heen, die me uit mijn eenzaamheid trokken die ik daarvoor had ervaren.

In dit alles heb ik echt Gods leiding gezien. Hij heeft me naar de kerk gewezen en de warmte en liefde van Hem door zijn kerk laten ervaren.

Twee weken later was ik weer in hetzelfde stadje op zondag, dus ben ik hier weer naar de kerk geweest. Opnieuw werd ik heel vriendelijk en hartelijk ontvangen en heb ik een mooie dienst gehad.

De zondag daarop was ik in een andere stad. Hier ben ik weer naar een kerk geweest. Tijdens de preek werd gevraagd of iedereen zijn ogen dicht wilden doen en zijn hand wilde opsteken als je je leven (opnieuw) aan Jezus wilde geven. Ik was heel erg aan het twijfelen, want het voelde niet te kloppen om dit bij een onbekende kerk te doen. Toch heb ik, na lang overwegen mijn hand opgestoken. Ik werd gelijk opgemerkt en ben uiteindelijk één van de twee geweest die zijn hand heeft opgestoken. Het was prima, maar op een of andere manier vond ik het jammer dat dit niet door iedereen gezien was en iedereen getuige was. Ergens hoopte ik dat de voorganger me nog zou aanspreken, alhoewel dit een kleine kans was. Maar toen de dienst was afgelopen en iedereen de zaal uit liep, kwam er een vrouw naar me toe om me te vertellen dat ze had gezien dat ik mijn hand had opgestoken, dat ze dit zo mooi vond om van een niet-lid te zien en me hiervoor te zegenen. Hoe mooi weer hoe God werkt! Ik wilde gezien worden en dit gebeurde door iemand die de tijd voor me had (we hebben ruim een half uur na de dienst met elkaar gepraat).

“Gods wegen zijn ondoorgrondelijk”. Helemaal mee eens. Soms snap ik God totaal niet, soms hoor ik Hem niet, maar soms ben ik ook weer heel erg blij met wat Hij mij geeft.

 

Marije in Nigeria

Marije in Nigeria

Esther in Nieuw-Zeeland

Esther in Nieuw-Zeeland

Karin in Zuid-Oost Azië

Karin in Zuid-Oost Azië

Mark in Nieuw-Zeeland

Mark in Nieuw-Zeeland