Hoger dan de blauwe luchten

  • Bericht auteur:
  • Berichtcategorie:Algemeen

De hemel. Niet bepaald een luchtig thema. Ik beschouw mezelf wel als een soort van gemiddelde christen. De gemiddelde christen – net als ik dus – denkt wel eens na over de hemel. Hoe zal dat eruit zien?

Kunnen we er ons überhaupt wel een voorstelling van maken? Ik vind het lastig. In Openbaring (nee, niet Openbaringen) wordt een tipje van de sluier opgelicht. Figuurlijke en letterlijke bewoordingen wisselen elkaar af. In prachtige volzinnen schrijft Johannes over de troon van het Lam, de paarlen poorten en de stad van zuiver goud, helder als glas. Wauw.

Het lijkt me zo’n mooi gezicht als aardse verschillen opgeheven zijn. Dat bootvluchtelingen, Joden, presidenten en kassameisjes daar samen zijn, in ultieme vrede. Geen bomaanslagen, treinspringers of tsunami’s meer. ‘Hij zal alle tranen uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was is voorbijgegaan.’ Wauw.

Maar het mooiste van alles, geliefde broeders en zusters, is wel dat daar onze grote God is. Ik ben me daar nog te weinig van bewust. Ben nog veel te veel bezig met aardse dingetjes. Waarom m’n auto dat rare geluid maakt, hoe mijn haar zit vandaag, of die collega mij wel aardig vindt. Wat maakt dat eigenlijk allemaal uit? (Ik hoor je denken: ja maar, mogen we dan niet voor onszelf zorgen?)

Natuurlijk hebben we ons leven hier, en hebben we ook hier onze verantwoordelijkheden. Maar kijk eens met me mee, naar boven. Jezus voer op naar de hemel. Hij wacht daar op ons. Het lijkt me ontroerend mooi als wij daar samen zullen zijn. Hemels.

Ben

Wil je weten wie ik ben? Leer me dan kennen. Schrijven doe ik graag, juist over geloofszaken. Af en toe met een knipoog.